sobota, 13 października 2012

Część ostateczna - Mechowe zakończenie

 Jako, że ja jestem stworzonek leniwym i jak widać ostatnimi czasy nie mogącym się ogarnąć jeżeli idzie o kwestie ff to wymarudziłam u Mecha, żeby napisała mi rozdział. A i owszem, córa za zadanie się zabrała ochoczo, ale jako, że Mecha to swoisty maniak SasuNejiowy, to... No, dzieją się tu rzeczy co najmniej dziwne xD

Tak więc... Zapraszam do czytania ALTERNATYWNEGO ZAKOŃCZENIA mojego opa, które zostało stworzone przez moją wspaniała córę Mechalice, lof you :"D

Edit: Ostatnie, jakże istotne zdanie jest wytworem wspaniałej Pico, która właśnie wykręca mi się od pisania nextów, Ciebie też lof :"D


***   ***   ***
Rozdział II.XVIII - Część ostateczna - Mechowe zakończenie xD

Żeby ocalić Sasuke, tak w istocie, nie potrzeba jednak było wcale pomocy Nanabi, jak to poinformował Naruto Kyuubi. Blondyn jednak pchany żądzą ocalenia swojego ukochanego natychmiast zerwał się na nogi znad zakrwawionego i nieruchomego, jakby martwego (aczkolwiek chwilowo jedynie sparaliżowanego), ciała Sasuke i ruszył na poszukiwanie demona, który będzie w stanie ocalić wiszące na włosku życie znajdującego się trzy ćwierci do śmierci Uchihy.
Także — Naruto tego nie wiedział, sam Sasuke również, gdyż wszelkie zdolności poznawcze w tym stanie trwały tak samo on sam sparaliżowane i zamrożone. Nie myślał, jedynie krew toczyła się w jego żyłach i tętnicach, co jakiś czas malowniczo rozlewając się przez rany na upaprany szkarłatną posoką mundur — czy prościej mówiąc, jakiekolwiek odzienie miał na sobie wówczas kruczowłosy, nieprzytomny mężczyzna pozostający w stanie między życiem i śmiercią, w półtrwaniu niemalże, jak to mają w zwyczaju pierwiastki promieniotwórcze w odpowiednich warunkach.
Uzumaki, obrócił się jeszcze na pięcie, spojrzał ostatni raz na leżące w błocie ciało swojej miłości, na to jak Sakura rosi łzami jego rozchełstaną, splamioną szlachecką krwią koszulę, czy w co tam był odziany Sasuke. Przyłożywszy palce do ust, wyszeptał: — Nie minie jesień, a wrócę, mój kochany. Wrócę z medykamentem.
I pognał w siną dal, wgłąb wrzosowisk Yorkshire — jego jasna niczym len czupryna szybko zatonęła w strzępach porannej mgły pory przedświtu. Zmierzał ku Szkocji, miał nadzieję, ze gdzieś wśród celtyckich ludów i tych zabawnych dziadków z brodami, piszących runami druidów znajdzie tę demonice, która jako jedyna miała potrafić przywrócić do życia Sasuke.
No tak, ale Naruto nie wiedział, że tak naprawdę, to nie musiał…
Sasuke gorączkował, broczył krwią i majaczył na zmianę, kiedy tylko zapominał, że jest sparaliżowany i nie bardzo może, a na pewno nie powinien. Nie wyglądało jednak na to, żeby przeżył jesień, o której wspominał Naruto w swoim pełnym krytego, dławiącego w gardło wzruszenia pożegnaniu. Nie wyglądało nawet na to, żeby przeżył jakiś tydzień, czy wręcz jedną noc!
Fortunnie jednak, złożyło się tak, że od dłuższego czasu z współczesnych okolic Inverness, w szkockich Highlands, podróżował na południe bardzo odważny, młody, sliny celtycki wojownik, Neji. Nie posiadał co prawda brody, ale druid Ecwedghown uznał, że jego piękne, długie włosy za brodę nadrabiają wystarczająco. Celt schodził z zielonych zboczy wzgórz w kierunku Anglii, grając na dudach, pogryzając hagis oraz popijając whiskey (na pewno nie whisky, bo to szkockie, a Neji czuł się bardziej z Eire, niż jakiekolwiek innego kraju, nawet mimo że urodził się w Szkocji), a wiatr podwiewał mu jego klanowy kilt albo, cóż, jakiś tego prototyp. W czasach pogańskich, z których nadchodził Neji, kiltu jako takiego raczej nie było, ale w miarę podróżowania rzeczona kraciasta część odzienia jakoś tak coraz bardziej materialnie opinała się na jego biodrach, a jego dudy zdawały się grać coraz donośniej.
W końcu, po wielu mękach i udrękach takich jak wizyta w Danii i pokonanie jakiegoś potwora, dalekiego kuzyna Kaina, tego co zabił Abla i kilku innych pomniejszych gadów oraz po zwyczajowych biesiadach, czy koronacjach lub uroczych pogańskich pogrzebach, Neji doszedł w końcu do polany, na której konał Sasuke. Rychło w czas, bowiem trafił tam akurat w tym momencie, w którym los Sasuke choć niepewny nie był jeszcze przesądzony, a Naruto z zawziętością gnał na północ i znajdował się już co najmniej kwadrans drogi od polany.
Jutrzenka rozjaśniła niebo, a powietrze rozbłysło prawie elektrycznym blaskiem, tylko że bardziej różowym, jak to jutrzenka, a nie niebieskofioletowawym, jak to prąd. Dudy na których do tej pory grał odważny Celt Neji umilkły iż ostały odrzucone precz, na gęsty, miękki mech, na którym spoczywało pielęgnowane przez Sakurę ciało Sasuke. Coś zgrzytnęło-trzasnęło w powietrzu, znów, jakby prąd, a wokół zaczęły unosić błyszczące drobinki, jakby świetlisty pył, czy brokat, czy kolorowe konfetti, którym czasem rzuca się na Sylwestra.
Celt padła na kolana i ujął w dłonie bladą, zakrwawioną twarz Sasuke – nie dostrzegł większych powierzchownych ran na niej, więc doszedł do szybkiego wniosku, że nikt Sasuke nie próbował rozwalić szlacheckiego łba nieco mniej szlacheckim toporem.
— Þu – stwierdził po staroangielsku i urwał, ponieważ poczuł, jakby mu mowę odjęło. Na pewno poczuł, jakby zastąpiono mu wokabularz i zamiast użyć słowa: libban, jak przedtem miał w zamiarze, powiedział po prostu: — Przeżyjesz.
Dudy zagrały same z siebie, Neji poczuł, jak ogarnia go dziwne niepohamowane uczucie, po czym nachylił się i pocałował skrwawione usta bruneta. Po czym tenże brunet obudził się, co było dziwne i przypominało jakąś Śpiącą Królewnę.
— Gdzie Naruto? – zapytał Sasuke po przebudzeniu. — Chyba chciałem go uratować, a potem ktoś mnie zabił.
— Nie ma go – odparł Celt, choć nie wiedział kimkolwiek ten Naruto jest. W tym uniwersum solidnie się minęli, w pięćdziesięciu innych też. — Ja jestem.
— Och, widzę. Cieszę się – powiedział i pocałował Nejiego, ponieważ to niepohamowane uczucie owładnęło i jego. Brokat posypał im się na głowę, a dudy grały same z siebie dość skrzekliwą piosenkę weselną.
Naruto podróżował ku Szkocji, ale się zgubił i tutaj narratora przestał obchodzić jego los, bo miał SasuNeji w rozkwicie. I tak nagłówek z sasunaru stał się nagłówkiem z sasuneji.

THE END

13 komentarzy:

  1. Ogólnie, to cieszę się, że moje marudzenie ma czasami jakieś efekty ^ ^. Lofciam Cię, wspominałam?
    Zakończenie piękne wspaniałe i w ogóle xD A zakończenie NejiSasu przecież tak tu pasuje, jest takie oczywiste, że chyba naprawdę wrócę na jedyną słuszną drogę wyznawania czci wyłącznie tej parze. A nie, jakieś SasuNaru xD
    Dobrze, że chociaż w adresie mam SasuNeji, nie? xD

    "Także — Naruto tego nie wiedział, sam Sasuke również, gdyż wszelkie zdolności poznawcze w tym stanie trwały tak samo on sam sparaliżowane i zamrożone."
    O boru xD Tu umarłaś mnie po raz pierwszy xD

    Przy obracającym się do ukochanego Naru:
    "Przyłożywszy palce do ust, wyszeptał: — Nie minie jesień, a wrócę, mój kochany. Wrócę z medykamentem."
    Umarłaś mnie po raz drugi.

    Przy celtyckim, silnym Nejim umarłaś mnie po raz trzeci xD Dudy! whiskey! O boru xD KLANOWY PROTOTYPOWY KILT XD

    " Dudy na których do tej pory grał odważny Celt Neji umilkły iż ostały odrzucone precz, na gęsty, miękki mech, na którym spoczywało pielęgnowane przez Sakurę ciało Sasuke."
    MECH! MECH! xD UMARNIĘTA po raz CZWARTY xD I brokat xD Brokat wymiata.

    "— Þu – stwierdził po staroangielsku i urwał, ponieważ poczuł, jakby mu mowę odjęło. Na pewno poczuł, jakby zastąpiono mu wokabularz i zamiast użyć słowa: libban, jak przedtem miał w zamiarze, powiedział po prostu: — Przeżyjesz."
    Po raz piąty...

    "— Gdzie Naruto? – zapytał Sasuke po przebudzeniu. — Chyba chciałem go uratować, a potem ktoś mnie zabił."
    O boru, o boru xD Po raz szósty xD Kocham ten tekst xD I więcej brokatu i uniwersum i w ogóle samogrające dudy xD

    "Naruto podróżował ku Szkocji, ale się zgubił i tutaj narratora przestał obchodzić jego los, bo miał SasuNeji w rozkwicie. I tak nagłówek z sasunaru stał się nagłówkiem z sasuneji."
    I tu razem z Pico umarłyście mnie po raz siódmy, ostatni i ostateczny xD






    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Loff, Ird. :* Ciesze się, że podoba Ci się moja i Pico koncepcja zakończenia - potrzeba tylko się dostosować i do zakończenia, i do adresu. ^^
      A, no, muszę jeszcze wspomnieć, że anglistyka ryje mózg. Możesz się cieszyć, że nie poszłam na celtycka, bo to wszystko byłoby tylko bardziejsze. X"D
      Całuski!
      mecha

      Usuń
  2. 1. A już miałem nadzieję... A tu co? Nosz nie zdzierżę Waćpanny... Nie dość, że to podobno zakończenie, to jeszcze takie... no takie....
    2. JA CHCĘ IRDINOWYCH DALSZYCH CZĘŚCI OPOWIADANIA!!!!!!!!!!
    3. Robi się tu nas (tzn. mnie i moje widły) w bambuko! Kto mi obiecał po kartonach, że będzie pisać? No kto?
    4. FOCH Z PRZYTUPEM, PÒŁOBROTEM I TRALALA...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. 1.Takie piękne, tak? Tej, ale ja mam zamiar napisać sama część, tyle, że na razie mi nie wychodzi.
      2.Ird nie ma potrafi aktualnie napisać opa. Stara się, ale jej nie idzie. Może bloga zawiesić jedynie, co by było kretyńskie i prawdopodobnie zakończyłabym już wtedy wszelką działalność blogową.
      3. Widły obiecały!
      4. Też się mogę fochnąć, ale to dużo nam nie da xD

      Usuń
  3. Padłam trupem nieżywym i pozostaję w nadziei, że znajdzie mnie Naruto, powracający ze Szkocji i będzie chciał odratować. Albo może ja podpełznę trochę do niego, lekko na ten czas ożywając, żeby przypadkiem jakim nie pominął mnie i nie zostawił na obcej ziemi. Chociaż ziemia nie taka obca, znana mi poniekąd; znajomków tam posiadam i jakoś zaradzą może w niedoli, whisky (tak właśnie whisky, nie whiskey, bom serce oddała fabryce przez rok cały życia mego, lejąc tenże złoty trunek w antałki, laką szyjkę zaklejając) poleją na wzmocnienie członków, bym mogła spotkać wybranka, któren zdradzony okrutnie przez kochanka swego z Celtem czarnowłosym, dozna ukojenia serca w mych ramionach niewieścich.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ha ha :"D Daimon! Jakby to był facebook, to kliknęłabym "lubię to" xD Zwłaszcza Twoje "podpełzanie"! :D

      Usuń
    2. Aye*, taki to jest wpływ cytrynówki na galaretkę zwaną przez niektórych mózgiem ;D



      * (czyt. aj) 'tak' po szkocku ;)

      Usuń
  4. Odpowiedzi
    1. Słitaśny xD Takiego mi było trzeba xD

      Usuń
    2. Mam nadzieje, ze motywujący. ^^

      Usuń
  5. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  6. Eh usunęłam tamten komć ;-; za dużo błędów w nim miałam xD
    No więc żenada ;-; nie lubię nejiSasu XD czytam 'normalne' zakończenie ^^

    OdpowiedzUsuń